TDe CEO en klinisch president van een nauwlettend in de gaten gehouden telehealth-startup die het ADHD-medicijn Adderall online voorschrijft, is gearresteerd en beschuldigd van fraude, zo maakte het ministerie van Justitie donderdag bekend.

Done-oprichter Ruthia He en klinische president David Brody werden respectievelijk gearresteerd in Los Angeles en San Rafael, Californië. Ze werden ervan beschuldigd deel te hebben genomen aan een plan om gereguleerde stoffen online te verspreiden en valse en frauduleuze terugbetalingsclaims in te dienen voor recepten voor stimulerende middelen.

Het bedrijf, bekend om de alomtegenwoordige advertenties op sociale media waarin de behandeling van ADHD wordt gepromoot, brengt lidmaatschappen van $ 79 per maand in rekening, gevolgd door een initiële vergoeding van $ 119 voor snelle beoordelingen en online afspraken met “zorgeloze” navullingen.

OIn de aflevering van deze week van “The Readout LOUD” komt onze STAT-collega Nicholas Florko bij ons om uit te leggen wat het betekent om een ​​verslaggever te zijn die schrijft over de commerciële determinanten van de gezondheid. Tip: Florko’s meest recente verhalen gingen over wiet, vapes en rauwe melk. En in plaats van vastgeketend te zijn aan een bureau, rijdt hij vaak rond naar gemakswinkels en koopt slechte spullen – allemaal in naam van goede journalistiek.

Ook deze week praten co-presentatoren Adam Feuerstein en Allison DeAngelis over de tegenslag van Pfizers Duchenne-gentherapie, de waarschijnlijke goedkeuring van een nieuwe behandeling voor de ziekte van Alzheimer, en de meest recente startup van Bob Langer.

Voor meer informatie over Florko’s berichtgeving over vapes, kijk hier; zijn verhaal over het kopen van rauwe melk – en waarom je het ook niet zou moeten doen – vind je hier. Als u meer wilt lezen over het mislukken van het gentherapieonderzoek van Pfizer, kunt u hier terecht. Een samenvatting van het FDA-adviespanel dat het Alzheimermedicijn van Eli Lilly heeft beoordeeld, kunt u hier vinden. De nieuwe opstartgegevens van Bob Langer zijn hier.

Zorg ervoor dat u zich aanmeldt voor “The Readout LOUD” op Apple Podcasts, Spotify, Stitcher, TuneIn of waar u uw podcasts ook krijgt.

THet Hooggerechtshof heeft unaniem een ​​einde gemaakt aan een van de vele verontrustende getouwtrek over de toegang tot abortus. Door FDA tegen Alliance for Hippocratic Medicine weg te gooien, het vernietigde het volkomen verkeerde idee dat de Food and Drug Administration bijna een kwart eeuw geleden ten onrechte mifepriston had goedgekeurd, een medicijn dat wordt gebruikt voor medische abortus.

Deze in Texas gevestigde zaak, waarin werd getracht de toegang tot een van de twee abortusmedicijnen terug te draaien, ging niet echt over anti-abortusartsen die zogenaamd schade zouden lijden door de acties van de overheid. Het ging over een politieke drang om op oneerlijke wijze een langdurige, veilige en soms noodzakelijke medische behandeling om zwangerschappen te beëindigen in twijfel te trekken en te beperken.

De veiligheidsstatus van Mifepriston is stevig: het is gebruikt in meer dan 630 klinische onderzoeken, waarvan er 420 gerandomiseerd en gecontroleerd zijn, sinds de FDA het aanvankelijk goedkeurde voor zwangerschapsafbreking met een tweede medicijn (misoprostol) gedurende een zwangerschapsduur van maximaal 49 dagen. Gezien de miljoenen mensen in de VS die het met succes hebben gebruikt, heeft de FDA in 2016 het gebruik ervan voor maximaal 70 dagen goedgekeurd. Het sterftecijfer door mifepriston bedraagt ​​0,0005% – het Amerikaanse sterftecijfer door bevalling is 0,019% – en tientallen jaren van onderzoek toont een risico van 0,4% op ernstige complicaties, lager dan bij Tylenol of Viagra.

Ondanks dat record plaatste de FDA dit medicijn onder een Risk Evaluation and Mitigation Strategy (REMS) geneesmiddelenveiligheidsprogramma, de extra manier van de FDA om ervoor te zorgen dat de voordelen van een medicijn groter zijn dan de risico’s ervan. Onderdeel van deze strategie betekende dat mifepriston persoonlijk bij de dokter moest worden opgehaald.

Het American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) heeft bepleit dat de REMS-beperkingen niet nodig zijn. Onder verwijzing naar tientallen jaren aan bewijsmateriaal, het succes van het opheffen van de eis van persoonlijke verstrekking tijdens de noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid door Covid-19, en een brede consensus onder de medische gemeenschap om te onderstrepen dat mifepriston veilig is, stelt ACOG dat de FDA-vereisten niet ten goede komen aan patiënten. Bovendien belast de mitigatiestrategie een onevenredige last voor gemeenschappen die al te maken hebben met structurele belemmeringen voor de zorg, waaronder mensen van kleur en mensen die in de gezondheidszorg en reproductieve woestijnen leven.

Medische professionals weten ook dat het risico om te overlijden aan een voldragen zwangerschap en bevalling in de Verenigde Staten veertien keer hoger is dan het risico om te overlijden aan een legale abortus. Medicatie abortussen zonder Mifepriston kan minder effectief zijn en leiden tot misselijkheid, diarree, koude rillingen, braken of krampen.

Artsen vertrouwen op mifepriston voor andere toepassingen, zoals het opwekken van een bevalling en het beheersen van miskramen, en wanneer een foetus in de baarmoeder sterft. Dit medicijn helpt patiënten tijdens deze processen zo veilig mogelijk te houden. Mifepriston kan ook nuttig zijn bij de behandeling van vleesbomen.

De zaak in Texas had zoveel zorgen veroorzaakt over de beschikbaarheid van mifepriston dat New York, net als andere staten, een voorraad misoprostol begon aan te leggen, de tweede in het tweemedicijnregime, voor het geval dat mifepriston niet meer beschikbaar zou zijn. Sommige mensen hebben persoonlijke doses van deze medicijnen uit Europa gekregen.

Gelukkig heeft het in New York gevestigde gezondheidszorgsysteem, waar ik regelmatig mifepriston voorschrijf, sinds de uitspraak in Texas geen tekort aan de medicatie ervaren. Een mentaliteit van het aanleggen van voorraden, hoe goed bedoeld ook, kan schadelijk zijn omdat hierdoor medicijnen worden weggegooid voor toekomstige patiënten, waardoor deze minder beschikbaar kunnen worden voor de patiënten van vandaag. Het is geen duurzame oplossing, omdat verloskundigen doses aan patiënten moeten kunnen voorschrijven voordat deze verlopen en onbruikbaar worden.

Ik hoop dat tussen de uitspraak van het Hooggerechtshof en de twee grootste drogisterijketens van het land die zich voorbereiden om mifepriston in winkels en via postorder te verstrekken, voorraden niet nodig zullen zijn. Het idee dat zowel abortusmedicijnen als de toegang ervan afnemen na de omverwerping van Roe v. Wade in 2022, heeft gynaecologische zorgcentra en hun patiënten in chaos achtergelaten.

In de gespannen aanloop naar de uitspraak van het Hooggerechtshof hebben verloskundigen en gynaecologen gezien dat hun patiënten de verzekeringsdekking werd ontzegd voor de door hen gewenste methode om miskramen te beheersen. Verzekeringsmaatschappijen weigeren dekking voor baarmoederevacuatie vanwege een miskraam en weigeren ook dekking voor de medische behandeling van een miskraam. Mensen zijn gedwongen een operatie te ondergaan of medicijnen te nemen die ze niet willen.

Het argument dat de anti-abortusartsen die deze zaak voor de rechter hebben gebracht degenen zijn die schade hebben geleden door mifepriston, was altijd onaanvaardbaar. In feite heeft hun zaak nog meer schade aangericht omdat dit onnodige debat de abortus- en zwangerschapsmanagementopties van patiënten ondermijnde. Het verder beperken of verliezen van mifepriston, een medisch hulpmiddel dat bij meer dan de helft van alle abortussen in de VS wordt gebruikt, zou ongelooflijk gevaarlijk zijn geweest voor patiënten.

In tegenstelling tot de mening van een rechtbank in Texas, gebaseerd op inmiddels ingetrokken onderzoeken, heeft de FDA in 2000 geen sluiproute genomen om mifepriston goed te keuren, noch heeft zij de artsen geschaad die deze zaak hebben aangespannen – ook al beweren degenen die abortus willen politiseren en verbieden. anders.

Ik ben in ieder geval dankbaar dat het Hooggerechtshof aandacht heeft besteed aan de wetenschappelijke gegevens, realiteiten en resultaten, net zoals de FDA dat was toen zij meer dan twintig jaar geleden mifepriston goedkeurde. Voorlopig is er tenminste één aspect van de zwangerschapszorg geregeld.

Elizabeth Schmidt, MD, is hoofd gezinsplanning bij de afdeling Verloskunde en Gynaecologie van Northwell Health, en assistent-professor verloskunde en gynaecologie aan de Donald en Barbara Zucker School of Medicine in Hofstra/Northwell.

THet Amerikaanse ministerie van Landbouw heeft donderdag twee rapporten vrijgegeven waarin wordt uiteengezet wat er is geleerd over de manier waarop de H5N1-vogelgriep zich verspreidt onder de melkkoeienkuddes in de Verenigde Staten.

De rapporten werpen niet veel nieuw licht op de situatie. In plaats daarvan vatten ze samen wat bekend is: dat de uitbraak waarschijnlijk het resultaat was van een enkele ‘overloop’ van het virus van wilde vogels naar een melkveestapel, waarschijnlijk eind vorig jaar, en dat er beweging is van koeien, landarbeiders en gedeeld materieel. verantwoordelijk zijn voor de verspreiding.

Maar de rapporten bevatten enkele cijfers die erop wijzen dat het voor de zuivelindustrie een uitdaging zal zijn om de verspreiding van H5N1 bij koeien een halt toe te roepen.

Een van de nieuwe rapporten was gebaseerd op een vrijwillig onderzoek onder getroffen kuddes, uitgevoerd door de USDA; Volgens het rapport nam ongeveer 54% van de getroffen boerderijen deel. De tweede was een diepgaande blik op de uitbraak in Michigan, die het meeste succes heeft gehad bij het zover krijgen van boerderijen om ermee in te stemmen hun dieren te laten testen. Het werd uitgevoerd toen Michigan H5N1 had gemeld in 15 melkveebedrijven en acht pluimveekoppels. Sindsdien zijn nog eens 10 besmette kuddes bevestigd.

Hier zijn enkele cijfers uit de twee rapporten die onze aandacht trokken:

60Het eerste USDA-rapport gaf aan dat 60% van de bedrijven die het onderzoek voltooiden, erkenden dieren van het bedrijf te hebben verwijderd nadat sommige van hun koeien klinische ziektesymptomen begonnen te vertonen. De USDA vereist het testen van een deel van de dieren die over staatsgrenzen heen worden verplaatst, maar een dergelijke regel bestaat niet voor verplaatsingen binnen staten.

9: Negen van de vijftien getroffen boerderijen in Michigan waren ‘gesloten kuddes’, wat betekende dat ze geen vee van andere locaties binnenhaalden. Dat betekent dat de introductie van besmette dieren van elders niet kan verklaren hoe het virus in die kuddes terecht is gekomen.

100: Vrijwel alle boerderijen in Michigan meldden dat externe personen naar hun boerderijen kwamen, van wie de meesten contact hadden met de dieren. Ze hadden het specifiek over dierenartsen, veevoedings- en voerconsulenten, klauwbekappers en dergelijke. Voor het landelijke onderzoek was dat aantal ruim 60%.

50: De helft van de boerderijen gaf toe vrachtwagens en aanhangwagens te gebruiken om vee te verplaatsen binnen een maand nadat het getroffen vee op hun terrein was opgemerkt. De helft van de deelvoertuigen werd tussen de veetransporten niet schoongemaakt.

30: Ruim 30% van de werknemers bij de getroffen melkveebedrijven werkt ook op een ander bedrijf met vee, waarvan de meeste melkvee hadden.

11Van de 96 getroffen kuddes zei de USDA donderdag dat exploitanten van slechts 11 bedrijven fondsen hebben aangevraagd die het departement beschikbaar heeft gesteld om boeren te helpen de kosten te dekken van meer tests, verbeterde bioveiligheid en andere inperkingsmaatregelen.

?: Tijdens een briefing donderdag voor journalisten over de berichten vroeg STAT de USDA twee keer hoeveel boerderijen die positief vee hadden, nog steeds met het virus te maken hebben. Een deel van de getroffen kuddes testte immers eind maart positief. Mark Lyons, de nationale incidentcoördinator van USDA voor de H5N1-respons, kwam niet met een antwoord en zei alleen dat “94 kuddes de kuddes zijn die we sinds het begin van deze uitbraak hebben gedetecteerd.”

Kort na de briefing heeft USDA de lijst met getroffen kuddes bijgewerkt, die nu 96 bedraagt ​​in 12 staten.

Thij dag een FDA-adviescommissie die bijeenkwam om de voordelen van een experimentele behandeling voor amyotrofische laterale sclerose af te wegen, was een van de ergste uit het leven van Mitze Klingenberg.

Haar zoon Matt had, zei ze, geprofiteerd van een ALS-behandeling die ter goedkeuring werd voorgelegd aan de Food and Drug Administration. Echter, het deskundigenpanel stemde tegen de therapie op die dag, 27 september 2023. Panelleden hebben zijn ervaring, en die van andere patiënten, afgedaan als anekdotisch en zeiden dat het valse hoop zou kunnen aanwakkeren, zei Klingenberg donderdag tijdens een gepassioneerde toespraak op een Bijeenkomst op het gemeentehuis van de FDA. De bijeenkomst, waaraan verschillende belangenbehartigers van patiënten deelnamen, was bedoeld om de bestaande protocollen van de adviescommissies te ontleden – en manieren te bedenken om het gebruik van de commissies door het bureau te ‘optimaliseren’.

“Dit was persoonlijk verwoestend, omdat mijn zoon hoop had, aangezien deze behandeling voor hem werkte”, zei ze. “En om gedurende die tijd feitelijk genegeerd en niet erkend te worden, beoordeelt de ad comm als de op een na moeilijkste dag in onze ALS-reis – alleen bekroond door zijn initiële diagnose.”

Nnieuwswaarnemers in de VS hebben waarschijnlijk de waarschuwingen gezien: zonder wetten op het gebied van het certificaat van behoefte (CON) zullen ziekenhuizen gedwongen zijn hun deuren te sluiten wanneer organisaties met winstoogmerk hun deuren openen en commercieel verzekerde patiënten uitkiezen, waardoor degenen in plattelandsgebieden zonder zorg achterblijven. De realiteit is dat, zelfs als er wetten bestaan ​​over de noodzaak van certificaten, patiënten op het platteland al zonder zorg zitten. Staten met deze wetten hebben 30% minder landelijke ziekenhuizen en 13% minder landelijke ambulante chirurgische centra.

CON-wetten vereisen dat een deelstaatregering de oprichting of uitbreiding van gezondheidszorgfaciliteiten, -diensten of -apparatuur goedkeurt. Deze certificaten zijn in wezen een door de overheid opgelegd toestemmingsformulier dat individuele zorgverleners, artsengroepen, ziekenhuizen en gezondheidszorgsystemen moeten verkrijgen voordat zij voor patiënten mogen zorgen. In wezen geven CON-wetten bureaucraten de macht om te beslissen welke gezondheidszorgdiensten worden aangeboden, in plaats van dat die beslissing wordt ingegeven door de behoeften van patiënten.

Faciliteiten en diensten die onder de CON-wetten vallen, variëren van staat tot staat, maar er is aanzienlijke overlap. In veel staten moeten beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg of systemen die een verpleeghuis, psychiatrische behandelingsfaciliteit, behandelcentrum voor middelenmisbruik, geboortecentrum of ambulant chirurgisch centrum willen openen, eerst een certificaat van noodzaak verkrijgen. Hetzelfde geldt voor degenen die MRI, echografie of andere diagnostische diensten willen aanbieden. Ziekenhuissystemen die neonatale intensive care-afdelingen of brandwondenafdelingen willen ontwikkelen of uitbreiden om de noodzakelijke, levensreddende zorg te bieden, moeten eerst het langdurige CON-proces doorstaan ​​voordat ze deze kwetsbare patiënten legaal mogen behandelen.

Wetten op het gebied van ‘certificaat van behoefte’ beperken de toegang tot gezondheidszorgdiensten door de oprichting en uitbreiding van gezondheidszorgfaciliteiten kunstmatig te beperken. In sommige gevallen verhinderen CON-regelingen dat aanbieders goedkope alternatieven voor ziekenhuiszorg aanbieden. De CON-wetgeving verbood bijvoorbeeld een oogarts om oogoperaties uit te voeren in zijn instelling in North Carolina, en blokkeerde een aspirant-ondernemer om een ​​geboortecentrum in Georgia te openen. In andere gevallen stopten CON-programma’s de bouw van ziekenhuizen in provincies zonder één. In South Carolina heeft juridisch gekibbel over een bewijs van noodzaak de opening van een ziekenhuis bijna twintig jaar uitgesteld, nadat de staat de behoefte aan een ziekenhuis in York County had vastgesteld.

In 1972 had meer dan de helft van de Amerikaanse staten wetten inzake certificaten van behoeften ingevoerd. In 1974 dwong de federale regering de overige staten om hun eigen CON-wetten ten uitvoer te leggen door te dreigen federale financiering voor gezondheidszorgfaciliteiten in te houden. Maar de federale overheid voerde in 1986 een koerscorrectie door en trok die wet in nadat de CON-wetten er niet in slaagden de gezondheidszorgkosten te verlagen. Sindsdien heeft elke presidentiële regering de regeringen van de deelstaten gesmeekt om hun wetten inzake het bewijs van behoefte in te trekken.

Zoals veel slecht beleid zijn wetten op het gebied van de certificaten van behoeften tot stand gekomen met goede bedoelingen. Beleidsmakers waren van mening dat certificaten van behoefte de gezondheidszorgkosten voor patiënten zouden kunnen beheersen door verspilling en dubbelhartigheid te verminderen.

In de praktijk beperken de toepasselijk genoemde CON-wetten echter kunstmatig de gezondheidszorgmarkt en drijven ze de kosten op, waardoor patiënten feitelijk de toegang tot betaalbare zorg wordt ontzegd. De basiseconomie zegt dat aanbodcontroles de prijzen niet verlagen – ze doen juist het tegenovergestelde. CON-wetten hebben een negatieve invloed op individuen in steden, voorsteden en daarbuiten door de wachttijden te vergroten, de keuzes te beperken en de kosten op te drijven. In plattelandsgemeenschappen waar het aanbod van gezondheidszorg al beperkt is, kunnen deze controles tot levensbedreigende problemen leiden.

Het zal geen verrassing zijn dat de luidste verdedigers van de eisen inzake certificaten van behoefte de gevestigde aanbieders zijn, die enorm profiteren van dit monopolistische systeem dat de concurrentie verdringt.

Tot nu toe hebben twaalf staten de richtlijnen van de federale overheid gevolgd om hun ‘certificaat van behoefte’-wetten in te trekken. De huidige zittingsperiode heeft enkele kleine successen geboekt. Georgië heeft een wetsvoorstel aangenomen dat psychiatrische programma’s en programma’s voor drugsmisbruik, elementaire prenatale diensten, geboortecentra en algemene acute ziekenhuizen vrijstelt van het CON-proces van de staat. Op dezelfde manier heeft Tennessee een wetsvoorstel aangenomen dat de CON-vereisten voor verschillende diensten en medische voorzieningen in provincies zonder een ziekenhuis voor acute zorg schrapt. Beide wetsvoorstellen volgen op het enorme succes van vorig jaar in South Carolina, waar de behoeftebewijzen voor vrijwel alle diensten volledig werden ingetrokken.

Deze hervormingen volgen een nationale trend waarbij staten de regeldruk van hun wetten op het gebied van de certificering van behoeften verminderen: Montana hervormde zijn CON-wet zodat deze in 2021 alleen voorzieningen voor langdurige zorg bestrijkt; Florida heeft in 2019 de CON-vereisten voor tal van diensten geëlimineerd; en West Virginia hebben de CON-vereisten voor geboortecentra en alle ziekenhuisdiensten in 2023 afgeschaft, nadat in 2017 telezorg, remediërende zorg, beeldvormingsdiensten en ambulante gezondheidszorgvoorzieningen waren vrijgesteld.

Sommige staten blijven echter op de hielen zitten. In 2023 vormde de Algemene Vergadering van Kentucky een wetgevende taskforce om de hervorming van haar Certificate of Need-programma te bestuderen. Na zes maanden kwam de taskforce met een teleurstellende aanbeveling van één zin voor ‘verder onderzoek’. Eerder dit jaar keurden het Mississippi House en de Senaat verschillende versies goed van een beperkte hervormingswet die chemische afhankelijkheid, psychiatrische diensten en geboortecentra zou hebben vrijgesteld van de CON-wet, maar de wet stierf vorige maand nadat de twee kamers het niet eens konden worden over de details. , waardoor er onnodige barrières blijven bestaan ​​tussen zorgverleners en enkele van de meest kwetsbare mensen in Mississippi.

De gezondheidszorgsystemen in staten die hun CON-vereisten hebben ingetrokken, zijn niet uit elkaar gevallen, zoals ziekenhuisverenigingen hadden voorspeld. In werkelijkheid hebben staten die hun programma’s hebben ingetrokken, een stijging gezien in de investeringen in de gezondheidszorg. Uit onderzoek blijkt ook dat vangnetziekenhuizen in staten zonder CON-wetten aanzienlijk hogere marges hadden dan vangnetziekenhuizen in staten met deze wetten.

De successen van deze hervormingen hebben sommige CON-verdedigers ertoe aangezet concessies te doen aan hun al lang bestaande verzet tegen het intrekken van deze wetten. In 2023 stelde de Kentucky Hospital Association bijvoorbeeld CON-‘moderniserings’-hervormingen voor die ‘flexibiliteit zouden bieden aan bestaande Kentucky-ziekenhuizen om de patiëntenzorg te verbeteren’ door bestaande ziekenhuizen versnelde CON-beoordelingen te laten ontvangen voor verschillende soorten diensten en faciliteiten. Deze zelfde gemakken zouden echter niet worden uitgebreid naar andere aanbieders die een bewijs van behoefte aanvragen. De Georgia Hospital Association heeft soortgelijke hervormingen aanbevolen om bestaande ziekenhuizen in staat te stellen diensten toe te voegen, uit te breiden of te verplaatsen zonder een certificaat van noodzaak, maar de CON-vereisten voor nieuwe aanbieders te laten gelden.

Tientallen jaren na de invoering ervan zijn de aangeprezen voordelen van wetten inzake certificaten van behoefte nog steeds niet gerealiseerd. In plaats daarvan hebben de regels het aanbod van en de toegang tot hoogwaardige gezondheidszorgopties voor alle Amerikanen onnodig beperkt. Het terugdraaien en intrekken van CON-wetten zal ervoor zorgen dat patiënten en zorgverleners toegang tot elkaar kunnen krijgen zonder onnodige inmenging van de overheid.

Het in stand houden van CON-regimes in opdracht van de gevestigde aanbieders zal hun bedrijfsresultaten alleen maar verrijken, ten koste van de gezondheid en veiligheid van plattelandsgemeenschappen.

Sofia Hamilton is beleidsanalist bij Americans for Prosperity. Thomas Kimbrell is onderzoeksanalist bij de Americans for Prosperity Foundation.

LOS ANGELES – De afgelopen twee jaar heeft Walgreens geprobeerd zijn landelijke aanwezigheid te benutten om klanten die medicijnen in zijn winkels ophalen, te werven voor klinische onderzoeken, in een poging de deelname aan onderzoeken naar nieuwe medicijnen te diversifiëren.

Andere detailhandelaren hebben met soortgelijke inspanningen geworsteld om buiten hun kernactiviteiten in de apotheek uit te breiden. Vorig jaar beëindigde CVS zijn inspanningen op het gebied van klinische proeven na twee jaar, en eerder dit jaar sloot Walmart verschillende van zijn medische klinieken. Walgreens is ook niet aan dergelijke problemen ontsnapt en kondigde eerder dit jaar aan dat het 160 van zijn Village MD-klinieken zou sluiten vanwege de trage groei.

Desondanks ‘verdubbelt’ Walgreens zijn inspanningen op het gebied van klinische onderzoeken, zegt Ramita Tandon, Chief Clinical Trials Officer van het bedrijf. Ze werkte eerder als Chief Operating Officer van Trio Health, een leverancier van klinische gegevensoplossingen, en als Executive Vice President van Commercialisering en Gezondheidsresultaten bij de klinische onderzoeksorganisatie ICON.

Vorige maand sprak ze tijdens een panel over gezondheidsgelijkheid en economie op de Milken Institute Global Conference in Beverly Hills met Nicholas St. Fleur van STAT over hoe de retailer probeert het gebrek aan diversiteit in klinische onderzoeken aan te pakken. Hier zijn bewerkte fragmenten uit de paneldiscussie en een daaropvolgend interview met Tandon over het bereiken van achtergestelde bevolkingsgroepen, het creëren van partnerschappen voor klinische onderzoeken en het gebruik van AI om potentiële patiënten te vinden om te rekruteren.

Wat doet Walgreens op het gebied van klinische proeven?

We hebben meer dan 8.700 winkels en apotheken in de VS. We bedienen ongeveer 130 miljoen levens die onze winkels en apotheken bezoeken. Tijdens de Covid-pandemie, toen alles werd stilgelegd, had de federale overheid contact opgenomen met de apotheken als voertuig voor het toedienen van de vaccinaties. We hebben gemeenschappen betrokken en in staat gesteld om de beslissing te nemen om wapens in de strijd te gooien. Diezelfde principes zijn van toepassing op de wereld van klinisch onderzoek.

Ik heb meer dan 28 jaar in deze ruimte doorgebracht. Als dochter van een apotheker, als Zuidoost-Aziatische vrouw, zijn er tegenwoordig niet veel gegevens beschikbaar. Minder dan 5 procent van dit land neemt deel aan medisch onderzoek. Van degenen die meedoen, is driekwart blank, wat betekent dat de medicijnen die in onze apotheken worden verstrekt niet dezelfde gezondheidsresultaten hebben als in zwarte en bruine gemeenschappen versus onze blanke gemeenschappen.

Voor mij was het dus heel belangrijk om in het Walgreens-ecosysteem te komen en een onderneming voor klinisch onderzoek uit te bouwen die zich op twee belangrijke gebieden zou richten. Nummer één: het gebrek aan representatie in klinisch onderzoek. Nummer twee: toegankelijkheid.

We praten over hoe gezondheidszorg niet toegankelijk is voor alle gemeenschappen in het hele land. Walgreens is al meer dan 100 jaar actief in de gemeenschappen en heeft het vertrouwen en het merk in de gemeenschappen. We ontsluiten onze fysieke voetafdruk als een mechanisme om klinisch onderzoek en klinische proefdiensten binnen onze winkels en apotheken te stimuleren. … We weten dat we meer kunnen doen om enkele van de hiaten in de zorg die we tegenkomen, aan te pakken. Dus of het nu gaat om screeningdiensten of diagnostische bloedafnames, ons doel is ervoor te zorgen dat we deze diensten kunnen leveren.

Wat zijn de belemmeringen voor een eerlijke toegang tot klinische onderzoeken die u probeert aan te pakken?

Bij Walgreens hebben we een groot deel van de gemeenschappen die nooit zijn geïnformeerd over medisch onderzoek of hun deelname aan klinische onderzoeken en wat dat voor hen betekent. Alleen al het bewustzijn, de alfabetiseringsproblemen, de digitale hiaten, de technologische hiaten, de breedbandproblemen, noem maar op. Dit is niet iets nieuws voor ons ecosysteem. Deze barrières maken al heel lang deel uit van deze gemeenschappen.

We zijn net verder gegaan dan praten. We zorgen ervoor dat er dingen gebeuren terwijl we onze investeringen in de gezondheidszorg concentreren. Gemiddeld komen mensen vier tot vijf keer per maand naar winkels en apotheken. Afhankelijk van de patiëntenpopulatie is dat misschien de enige plek waar je kunt praten over hun gezondheid en de impact die medicatie op hun lichaam heeft, vooral als er niet veel onderzoek is gedaan naar zwarte en bruine gemeenschappen.

We maken gebruik van deze relaties wanneer onze partners, zoals farmaceutische bedrijven, contact met ons opnemen en zeggen: “Kunt u ons helpen patiënten te vinden die aan de verplichtingen van de onderzoeken kunnen voldoen?” Als ze zeggen: “We willen gemeenschappen zoals het diepe zuiden of de landelijke delen van Amerika binnengaan”, moeten ze beseffen dat dit niet eenvoudig is. Nu we beginnen na te denken over het aanleggen van de ‘snelweg’ en een aantal van die barrières gaan aanpakken, is het (belangrijk) om tijd te besteden aan voorlichting, betrokkenheid en bewustwording, zodat mensen zich bevoegd voelen om de beslissing te nemen om deel te nemen.

Het verhaal dat we bij Walgreens veranderen is dat klinisch onderzoek een zorgoptie is in uw zorgtraject, vooral als standaardbehandeling voor u geen haalbare optie is. Dus nu apothekers deze gesprekken met hun patiëntenpopulaties beginnen te voeren, hopen we dat het bredere ecosysteem van leveranciers hetzelfde zal doen, want dat is de eerste stap in het aanpakken van enkele van die barrières over wantrouwen, angst, gebrek aan begrip en participatie. bij medisch onderzoek.

Walgreens doet dit werk al twee jaar met klinische proeven. Welke vooruitgang boek jij?

Er zijn ruim 35 klinische onderzoeken onderweg. We hebben er zes afgerond waarin we casestudy’s hebben gepubliceerd die laten zien welke rol apotheken kunnen spelen bij de aanpak van vertegenwoordiging. Bijna 46% tot 52% van de patiënten die we inschrijven, komt uit achtergestelde gemeenschappen of gekleurde gemeenschappen.

We werken samen met grote strategische bedrijven zoals Boehringer Ingelheim, zoals we onlangs hebben aangekondigd, aan een fase 3-obesitasonderzoek (met patiënten met type 2-diabetes). We zijn enthousiast over het aandragen van de bewijspunten en de hoeveelheid bewijsmateriaal voor de rol die apotheken kunnen spelen in klinisch onderzoek.

Hoe denkt u dat AI de gelijkheid in de gezondheidszorg kan ondersteunen of belemmeren?

We zien het uit de eerste hand terwijl we klinische onderzoeken in onze gemeenschappen uitvoeren. We gebruiken AI-elementen om ons ecosysteem in kaart te brengen om de juiste patiënten te vinden en deze patiënten te matchen voor onderzoeken, zodat ze een kans krijgen, vooral in de achtergestelde gemeenschappen. Ik kan u echter verzekeren dat AI Black and Brown-patiënten niet zal overtuigen om deel te nemen aan klinische onderzoeken. Het gebeurt niet. Er is veel voorlichting en empowerment van deze patiënten (nodig om ze te krijgen) om mee te gaan op de reis.

SSommige van uw concurrenten in de detailhandel op dit gebied hebben zich teruggetrokken of gestopt met klinisch onderzoek. Wat zijn uw gedachten daarover? Is het ontmoedigend om te zien?

Het is heel ontmoedigend. Als we nadenken over het gezondheidszorgecosysteem in het algemeen, hebben artsen, verpleegkundigen en alle zorgverleners relaties. Wat we tijdens de Covid-pandemie hebben gezien, is dat de apotheker zo’n cruciale en cruciale rol speelt. En dus hebben onze collega’s in de retailapotheeksector allemaal één ding gedacht: hoe kunnen we klinische onderzoeksproeven dichter bij de patiëntgemeenschappen brengen? Ik denk dat een aantal van onze collega’s zich op dit pad hebben begeven en het pad hebben geplaveid. En het is spijtig dat ze ermee zijn gestopt, maar zeker bij Walgreens verdubbelen we.

Onze CEO zegt dat dit inherent is aan het DNA van onze gezondheidszorgstrategie. Wij zijn ervan overtuigd dat, aangezien we gezondheidszorgdiensten verlenen aan alle gemeenschappen die ons ecosysteem doorkruisen, medische proefdiensten daar ook een van zijn.

NBegin negen op de tien Amerikanen geloven sterk in de algehele waarde van vaccins voor kinderen. Als weerspiegeling van de waarde die gemeenschappen aan hen hechten, eist elke staat en het District of Columbia dat kinderen zich laten vaccineren tegen bepaalde ziekten voordat ze naar school gaan, waaronder mazelen, bof, polio, tetanus, kinkhoest en waterpokken.

Ondanks verontrustende verhalen over uitbraken van eerder uitgeroeide ziekten zoals de mazelen, zijn de meeste scholen vrij van ziekten die door vaccinatie kunnen worden voorkomen. Dit komt juist omdat de vaccinatievereisten ervoor zorgen dat het immuunsysteem van vrijwel elk kind voorbereid is om deze ziekten te herkennen en er weerstand aan te bieden.

Om deze dingen waar te laten blijven, moeten mensen die pleiten voor de volksgezondheid – boodschappers van de volksgezondheid, immunisatiecoalities, beleidsvoorstanders en anderen – belangrijk, urgent communicatiewerk doen. Nu er meerdere legislatuurperiodes zijn geweest van ongekende pogingen om de vaccinbescherming op scholen terug te draaien, en er een nationaal verkiezingsseizoen op komst is, kunnen volksgezondheidsbevorderaars het zich niet veroorloven zich stil te houden in de hoop een gepolitiseerde kwestie te vermijden.

Ze kunnen het zich ook niet veroorloven om zich te wenden tot strategieën die in een andere tijd zijn ontwikkeld, zoals standaardtaal waarin wordt beweerd dat vaccins veilig en effectief zijn. Zonder bijgewerkte, innovatieve benaderingen om het publieke gesprek over vaccinaties voor kinderen en adolescenten terug te winnen en te herkaderen, bestaat er een reëel risico dat meer kinderen in de VS geen toegang zullen hebben tot sterk geïmmuniseerde leerruimtes dan ooit tevoren sinds de eerste regering-Bush.

De verhalen die nu op het openbare plein circuleren, zijn generale repetities voor het vaccinbeleid dat de samenleving zal onderschrijven. Op dit moment is het toneel gevuld met angst en desinformatie. De leidende onafhankelijke kandidaat voor het presidentschap is juist bekend vanwege de aanhang die hij heeft opgebouwd door verkeerde informatie over de veiligheid van vaccins te verspreiden en twijfel daarover te zaaien. De vermoedelijke Republikeinse kandidaat heeft vage maar herhaalde dreigementen geuit om de financiering van openbare scholen te ontzeggen die vaccinatie vereisen om toegang te krijgen tot de school. Het valt nog te bezien of vaccins een belangrijk campagnethema zullen worden in de cyclus van 2024, maar het is zeker mogelijk.

Het is echter vrijwel onmogelijk dat de goed georganiseerde groepen die aandringen op ‘medische vrijheid’ door de vaccinatievereisten te verzwakken, het zullen opgeven en verdwijnen, vooral op een moment dat hun beweging momentum krijgt: in 2022-2023 zijn de vaccinvrijstellingen in 41 landen toegenomen. staten.

Het is riskant voor mensen die in de volksgezondheid geloven om zich neer te leggen bij deze realiteit als een ‘nieuw normaal’. In plaats daarvan moeten voorstanders van immunisatie hiermee rekening houden bij het stellen van communicatieprioriteiten. Nu suggesties om vaccinbescherming te verzwakken in het nieuws, tijdens de campagne en in onze gemeenschappen, is het essentieel om deze zo snel mogelijk en zoveel mogelijk te compenseren met op de gezondheid gerichte, wetenschappelijk gefundeerde ideeën. Door de schijnwerpers af te staan ​​aan vaccinontkenners, hoort het publiek alleen hun teksten, die leugens zijn.

De manier waarop ideeën op het publieke toneel worden gepresenteerd, is enorm belangrijk. In een reeks communicatiestudies, uitgevoerd in samenwerking met de American Academy of Pediatrics, ontdekten onderzoekers van het FrameWorks Institute, waar ik werk, dat veel van de manieren waarop immunisatiecoalities, volksgezondheidsafdelingen en individuele pro-vaccincommentatoren over vaccinatie spreken, weinig effect – of het tegenovergestelde effect – van wat ze bedoelen. Het starten van een opiniestuk door te treuren over een daling van de vaccinatiegraad of het vertrouwen in vaccins kan bijvoorbeeld de onjuiste aannames versterken dat vaccinrisico’s de beslissingen van de meeste mensen bepalen, terwijl dit in feite een minderheidsbelang is.

Door het verhaal te vertellen over een afnemende acceptatie of toenemende aarzeling wordt het idee genormaliseerd dat mensen zich zorgen maken over – of zelfs vermijden – vaccins. De verhalen die voorstanders van vaccins worden aangemoedigd te vertellen – zoals het kaderen van de kwestie in termen van het ‘nieuwswaardige’ probleem van het vermijden of afkeuren van vaccins – zijn misschien niet de verhalen die we nodig hebben.

Eén manier om een ​​nieuw verhaal te vertellen is door nieuwe metaforen te gebruiken. Metaforen zijn krachtig. FrameWorks-onderzoekers ontdekten zelfs dat metaforen de steun van mensen voor krachtige immunisatieprogramma’s konden vergroten of verkleinen.

Veelgebruikte militaire taal waarin vaccins worden vergeleken met wapens in de strijd tegen virussen, zorgt ervoor dat mensen nadenken over persoonlijke risico’s, maar niet over publieke voordelen. Een andere vergelijking – dat vaccins het immuunsysteem helpen verbeteren zoals reguliere software-updates ervoor zorgen dat digitale apparaten beter werken – zette mensen er daarentegen toe aan om na te denken over hoe virussen zich door computernetwerken en, bij uitbreiding, door hun gemeenschappen verplaatsen. In een landelijk enquête-experiment ontdekten we dat de software-update-metafoor het gevoel van ouders over de collectieve voordelen van kindervaccinatie met 8% deed toenemen, en het gevoel van collectieve verantwoordelijkheid van ouders voor kindervaccinatie met 4%, beide significante resultaten voor dit soort onderzoek.

Een andere manier om een ​​nieuw verhaal te vertellen is door het basiskader van vaccinatie te vernieuwen en te laten zien waarom dit ertoe doet. Jarenlang hebben voorstanders van de volksgezondheid vertrouwd op de boodschap dat ‘vaccins voor kinderen veilig en effectief zijn’, een stilzwijgende reactie op grondig weerlegde beweringen dat vaccins een verborgen oorzaak zijn van slecht begrepen aandoeningen zoals autisme of wiegendood. De impuls om ouders gerust te stellen is logisch en heeft een plaats in het totale repertoire aan boodschappen. Maar ons onderzoek suggereert dat dit niet het krachtigste openingsargument is voor vaccinatie van kinderen, en evenmin is het een oudergerichte herinnering dat vaccins hun kinderen beschermen tegen vermijdbare ziekten.

Hoewel deze beide boodschappen bedoeld zijn om het gevoel van risico bij ouders te verminderen, herinnert het aankaarten van het onderwerp risico mensen eraan om erover na te denken, en dat het denken snel verandert in zorgen over bijwerkingen of bijwerkingen. Uit ons onderzoek bleek dat een andere invalshoek – het vergroten van de erkenning van beloningen door ouders – effectiever was. Het is belangrijk dat voorstanders van vaccins gaan praten over routinematige immunisaties als platform voor een gezonde ontwikkeling en welzijn van kinderen. Deze herformulering herinnert mensen er simpelweg aan dat wanneer het immuunsysteem van kinderen is toegerust om besmettelijke ziekten te herkennen en te weerstaan, ze zich kunnen blijven concentreren op groeien, spelen en leren.

Effectieve communicatie zal een essentieel onderdeel zijn van het herstel van het wijdverbreide vertrouwen in de volksgezondheid, dat werd uitgehold door sociaal en politiek commentaar rond de maatregelen en mandaten van Covid-19. Net zoals een fysieke structuur een zorgvuldig geconstrueerd frame nodig heeft om stevig te staan, moeten pogingen om het vertrouwen te herstellen gepaard gaan met beproefde, effectieve manieren om kwesties als vaccinatie in kaart te brengen.

Omdat cultuurbrede denkwijzen snel kunnen veranderen in perioden van sociale onrust, bevinden de VS zich nu op een moment waarop er niet alleen een kans, maar ook een verplichting is om het publieke gesprek over vaccins terug te winnen. Volksgezondheidsinstanties, gezondheidszorgsystemen en belangenorganisaties moeten samenwerken, met gebruikmaking van het beste beschikbare bewijsmateriaal, bij het opnieuw opbouwen van het publieke inzicht in de manier waarop vaccins het menselijke immuunsysteem verbeteren en bij het creëren van gezondere, meer betrokken scholen en gemeenschappen.

Julie Sweetland, Ph.D., is senior adviseur bij het FrameWorks Institute.

TDe federale overheid herwaardeert de kwaliteitsbeoordelingen van de Medicare Advantage-plannen van dit jaar, wat ertoe zou kunnen leiden dat nog eens 1 miljard dollar aan belastinggeld in de schatkist van zorgverzekeraars vloeit.

Recente rechterlijke uitspraken verplichtten de regering-Biden om deze wijzigingen aan te brengen in de sterbeoordelingen van verzekeraars, waarvan er vele lager uitkwamen dan bedrijven hadden verwacht en hen honderden miljoenen dollars aan bonussen kostten. Hoewel veel bedrijven verloren bonussen zullen terugkrijgen, zullen geen enkele verzekeraar geld hoeven te verspelen op basis van de nieuwe berekeningen, aldus overheidsfunctionarissen. De regering heropent ook het proces voor Medicare Advantage-verzekeraars om hun plannen voor 2025 in te dienen om rekening te houden met deze veranderingen.

De Wall Street Journal berichtte eerder over de aanstaande actie van de regering. Topfunctionarissen van de Centers for Medicare en Medicaid Services – het federale agentschap dat toezicht houdt op Medicare Advantage-plannen – hebben de plannen donderdagavond formeel in detail uiteengezet in een memo die naar verzekeringsmaatschappijen is gestuurd.